Gecenin sırlı eli kaldırdı yavaş yavaş
Yıldızlı yazmasını bahçenin üzerinden
Alevli bir bakışın ufkundan döküldü yaş
Ah ederek inledi kızıl gonca derinden.
Efsun çözen papatya olur muydu arkadaş?
Hüzün çöktü içine ağladı kederinden.
Nemlendi çiyleriyle zümrüt renkli yapraklar
Sonra gülümseyerek, selam verdi güneşe.
Birkaç günlük bir ömür nice güzellik saklar
Farkındaydı dünyaya sunacaktı hep neşe.
Mis kokan nefesinden mest olurken topraklar
Duyar mıydı gonca gül yaşamaktan endişe?
Tek değildi bahçede göz alan onlarca renk
Güneş tayfı misali menekşe, sümbül, lale
Sürmeliydi yıllarca bu güzellik, bu ahenk.
Hayata gülmeliydi gelir miydi ihmale?
Bir el geldi kopardı süslemek için çelenk
Ayrıldı dostlarından düştü perişan hale.
***
Yüreği sevgi ile çırpınan kızıl gonca
Bir günde soldu gitti bedeninden kopunca. Afet Kırat |
afet
  Çevrim Dışı (Offline) |
| Bu şiir 67 kişi tarafından okundu. | |
Anasayfa