Vâkıf olsam ben de sırr-ı hilkate,
Erenler bağından gül derebilsem;
Alev alsam, yansam nâr-ı hasrete;
Sevdâ yangınından kül derebilsem.
Dolaşsam derbeder dergâh u dergâh,
Tutsa ellerimden bir pir-i âgâh;
Kalmazdı kederim, olurdum iflah;
Bezm-i mârifetten yol derebilsem.
Derler ki tahammül gerektir hâre,
Gönül sabretmeli yansa da nâre.
Bir seher erkenden girip gülzâre
Bülbül-i şeydâdan dil derebilsem.
Mecal kalmaz imiş pervânelerde,
Derman biter imiş divânelerde.
Ağlayı ağlayı meyhânelerde
Şarâb-ı emelden fal derebilsem.
Gelmişim bu dehre çile çekmeye,
Hicrân tarlasına hüsrân ekmeye.
Şu fâni alemde derdim dökmeye
Ben de bir münâsip kul derebilsem.
Kimse eremedi şi’r-i Nihâd’e;
Hâleti rindâne, tavrı âzâde…
Mürşid-i kâmile olsam âmâde,
Hikmet çiçeğinden bal derebilsem.
Nihat KAÇOĞLU
|
|
| Bu şiir 40 kişi tarafından okundu. | |
Anasayfa
