Hayat nedir diye sorarsan bana;
Gözden akan iki damla yaş derim.
Yolcusun; gelmişsin, bir garip hana,
Nasibin, dert ile pişmiş aş derim.
Bazen, zemheride bulmak baharı
Bazen, yitirmektir sevdiğin yârı
İnsanın hayattan şudur ki kârı;
Kabrine dikilmiş, beyaz taş derim.
Cilvesi hiç bitmez, doğuştan nâzan
Yakar hep gönlümü, kor olur sûzan
Yerleşmiş gönlüme, “mevsim-i hâzân”
Aylardan hep ocak, mevsim kış derim.
Bir düşün; hayatta nedir ki gâyen;
Can pazarı dünya, can mı sermâyen?
Hak dostu bulursan verilir pâyen,
Yolunda bulunmak, bütün iş derim.
Dert ile yoğrulmuş, hamur ezelden
Sevdâ, hasret, katık, maya özelden
Gönül murâd alır, türlü güzelden
Dost ile muhâbbet, elbet hoş derim.
Hâllen sevdiğinin haliyle bence,
Sevdiğin kimseyi, iyi seç önce
Olmasın aklında başka düşünce,
Hep onun peşinden, daim koş derim.
Kimi sevinmektir, yürekten nice
Kimi üzülmektir, zor gelir güce
Kimi sevdân demek, her şeyden yüce
Kul olmak gerisi, inan boş derim
Hayat dersler verir, öğretir hayat
Geçmişin tazedir, hayaller bayat
Güçlüysen hayatta kalırsın şâyet;
Sırtın yere gelir, bazen tuş derim.
Yaşlı genç fark etmez, inan her demde
Süreyi dolduran gidiyor hem de
Valizin hazır mı? Gör sıra kimde!
Bu hayat bir hayal; rüya, düş derim.
Mahmud’um şöyle ki; hayal kurduğum
Hayat bir rüyâymış, hayra yorduğum
Hakkın divanında huzra durduğum,
Öne doğru elbet, düşer baş derim.
Kadir Çetin |
|
| Bu şiir 88 kişi tarafından okundu. | |
Anasayfa
