BEŞ BİN YILLIK SEVDAM
ben senin bir orman yangını sonrası yağmana tutuldum
içimin koyaklarında sessizce ağlayan bir ırmaktın belki
belki gözlerime zincirlediğim bir damlaydın aktın bu sabah
ben senin yanağımdan süzülmene tutuldum
kapat gözlerini leyl sussun
sus konuşma donsun zaman
yıldızsın yüreğimde ışıyan
son cemresin geç baharıma düşen
ben senin hazanda yüreğime düşmene tutuldum
beş bin yıl geçti zaman üşüdü beklemekten
beş bin yıl sonra bana gelişine
beni sende sevmene
beş bin yıl beklemene
yüreğinde saklamana tutuldum
ardından yaktığım ağıda kundakladım son vedayı
gidişin kıyametti
gelişin güneşi yaktı
yılları susturdu gelişin içimde
sen beş bin yıllık sevdamsın
bu sabah doğdun göllerime
nilüferleri güldürdü güneşin
deniz utandı gök ağladı
ben senin gözlerime doğmana
göllerime yağmana tutuldum
ben seni asırlar var ki hep sevdim
kapat gözlerini
bu gece leyl sarsın bizi
dinsin içimizde ki eski sızı
yeniden doğsun şafak yıldızı
ben senin beş bin yıldır sevdiğin kızı
yüreğinin pusulasıyla bulmanı sevdim
içimde ki gizli mabet de sendin
ve sen bu mabede döndün
ben senin beş bin yıl sonra dönmene tutuldum
NİLÜFER GÖKDEMİR GÜR
20/10/2009
{mosimage}{mosimage}{mosimage}{mosimage} |
|
| Bu şiir 66 kişi tarafından okundu. | |
Anasayfa
