Ay vurmuş şakağına,

Şavkınla yakıyorsun…

Ruhsatın şafağına,

Aşkınla akıyorsun!

Bu akışın vuslata,

Ağır sâkin kararlı…

Kalbim senle ihâta,

Eyle beni yararlı!

Kaynağından aldığın,

Billûru taşıyorsun…

Deryâsına daldığın,

Sürûru yaşıyorsun!

Oldu bu gönlüm hayrân,

Benzersiz âhengine…

Rastlamadı bu devrân,

Duruşunun dengine!

Görünce bir hâl oldu,

Güya selîm akıldım…

Birden dengem kayboldu,

Rüzgârına kapıldım!

Artçıların derinde,

Kesintisiz bir yankı…

Ümidim ellerinde,

Tutuyorum sımsıkı!

Biliyorum enginsin,

Bırakmazsın elimi…

Cömertsin hem zenginsin,

Dindir gönül selimi!

Sevgimin cezbesinde,

Kal kalbimin yerisin…

Gönlünün nefesinde,

Al gönlümü erisin!

Seninleyim dağ dere,

Şehirler geçiyorum…

Senin gittiğin yere,

Gitmeyi seçiyorum!

Sensin yegâne tutku,

Vefakâr âşığında…

İple çekiyor ufku,

Mavi ay ışığında!

Deryânın deltasında,

Med ceziri ekleyen…

Kesişme noktasında,

Vuslatımız bekleyen!

Sefa Koyuncu-03 Temmuz 2009 İstanbul